काव्यधारा

तुझ्या खूप कोरड्या वागण्यातच
मी वाहून जाते,
तुला मात्र डुबायला
पूरच का लागतो?
-मनिषा साधू ( मावळत का नाहीस?)

आसवांचे,यातनांचे,पाखरांचे काय झाले?
पेटलेल्या पिंजऱ्यांचे, वादलांचे काय झाले?

वाळवंटाचा प्रवासी केवढा हैराण झाला!
चालताना हे अचानक मृगजळांचे काय झाले?

नेमके ते काय होते जे तुझ्या ओठी न आले
जन्म ज्यांचा अंत होता,त्या कथांचे काय झाले?

शेवटी ते युद्ध होते… शेवटी युद्धात सांगा
कौरवांचे काय झाले? पांडवांचे काय झाले?

पत्थरांच्या कोणत्या शहरातला मी राहणारा,
माझिया पदरातल्या फुलपाखरांचे काय झाले?

-अमोल ज्ञानेश्वर
विद्यर्थी वसतीगृह,बा.आं.महाविद्यालय औरंगाबाद.

एका अनामिक धुंदीत…
पुन्हा वलू लागतात
माझी पाऊले
तुझ्या
मंत्रमुग्ध पारिजातकी
आकर्षणाकडे…
म्हणूनच
मला निर्विवाद
सामाऊन घेणारा तुझा
निळा… हिरवा… समुद्र
पुन्हा चंद्रशीतल ठेव.
कारण तुझ्या
मखमली पाऊलखुणांवर
माझे हळवे प्रेमांकुर
अधिक दुप्पट बहरात येतायत.
तू आई झाल्यामुळे!
-दिनेश सातव,नांदुरा जि.बुलडाणा

किती कठीण सर्कशीतली कमाल जिंदगी!
किती कठीण आजचा दिसे सवाल जिंदगी!

उभा करून माणसास रंगमंचकावरी,
करून चालली किती किती धमाल जिंदगी!

असेच सत्य राहिले युगे युगे जिथेतिथे,
कुठे खुशाल जिंदगी, कुठे बकाल जिंदगी!

जिथे तुझ्याच अंतरातली विहीर कोरडी,
भरून आणणार काय तू पखाल जिंदगी?

तुझाच आसरा मिळायला हवा खराखुरा,
म्हणेन मोडक्या घरास मी महाल जिंदगी!

‘नज़ीम’ पांघरायला हवा तुला उजेड जर,
तुझी करून जा कधीतरी मशाल जिंदगी!

नज़ीम खान
साईनगर, मलकपूर पांग्रा
ता-सिंदखेड राजा जि.बुलडाणा

तु गेल्यावर फिके चांदने,घरपरसुही फिके फिके
मुले मांजरापरी मुकी अन् दर दोघांच्या मध्ये धुके

तु गेल्यावर घरातदेखील पाऊल माझे अडखळते
आणि आटुनी हवा भवतीची श्वासास्तव मन तडफडते

तु गेल्यावर या वाटेने चिमणीदेख़ील नच फिरके
कसे अचानक झाले नकळे सगळे जग परके परके

तु गेल्यावर जडून पनगत लागे पिंपळ हाय गळू
गलयातले मम झुरते गाणे वात मरते हळूहळू

तु गेल्यावर दो दिवसांस्तव जर ही माझी अशी स्थिती
खरीच माझ्या आधी गेलीस तर मग माझी कशी गती?

बा.भ.बोरकर(चांदनवेल)

कोलंबसाचे गर्वगीत हजार जिव्हा तुझ्या गर्जू दे प्रतिध्वनीने त्या, समुद्रा, डळमळू दे तारे
विराट वादळ हेलकावू दे पर्वत पाण्याचे, ढळू दे दिशाकोन सारे
ताम्रसुरा प्राशून मातू दे दैत्य नभामधले, दडू द्या पाताळी सविता
आणि तयांची अधिराणी ही, दुभंग धरणीला कराया, पाजळू दे पलिता
की स्वर्गातून कोसळलेला, सूडसमाधान मिळाया, प्रमत्त सैतान
जमवूनी मेळा वेताळांचा या दरियावरती करी हे तांडव थैमान
पदच्युता, तव भीषण नर्तन असेच चालू दे, फुटू दे नभ माथ्यावरती
आणि तुटू दे अखंड उल्का वर्षावत अग्नी, नाविका ना कुठली भीती
सहकाऱ्यांनो, का ही खंत, जन्म खलाशांचा झुंजण्या अखंड संग्राम
नक्षत्रांपरी असीम नीलामध्ये संचरावे, दिशांचे आम्हांला धाम
काय सागरी तारु लोटले परताया मागे, असे का हा आपुला बाणा
त्याहून घेऊ जळी समाधी सुखे, कशासाठी जपावे पराभूत प्राणा?
कोट्यवधी जगतात जीवाणू, जगती अन मरती, जशी ती गवताची पाती
नाविक आम्ही परंतु फिरतो सात नभांखाली, निर्मितो नव क्षितिजे पुढती
मार्ग आमुचा रोधू न शकती ना धन ना दारा, घराची वा वीतभर कारा
मानवतेचे निशाण मिरवू महासागरात, जिंकुनी खंड खंड सारा
चला उभारा शुभ्र शिडे ती गर्वाने वरती, कथा या खुळ्या सागराला
“अनंत अमुची ध्येयासक्ती अनंत अन आशा, किनारा तुला पामराला!”

– कुसुमाग्रज