काव्यधारा

माझ्या अभंगांना, भिमाचा सुगंध
करुणेचा गंध, गंधाळतो…

सुर्याचेही झालो, आम्ही महासूर्य
एवढे हे धैर्य, भिमामुळे…

यारे लेकरांनो, संकटाना सांगा,
आम्ही तोडू टांगा, संकटांच्या…

आपले काळीज, आपण भाजावे
खुडूखुडू खावे, एकट्याने…

एवढी ही रांग, आरोपांची दारी
आणि मी भिकारी, काय देऊ?

घरकूल माझे, वाळूचे बांधले
कणकण सांधले, चालतांना…

भाऊ पंचभाई

(गझलेच्या शेराप्रमाणे प्रत्येक अभंग सार्वभौम.)

शब्दात आग आहे; अर्थात जाळ नाही
भाषाच कोरडी की  तोंडात लाळ नाही.

पाहून चार किरणे भुलला कसा दिशा तू?
सूर्यास्त होत आहे सध्या सकाळ नाही.

तू वांझ गाजलेली; आई कसा म्हणू मी?
पान्ह्यात दूध नाही, काखेत बाळ नाही.

अर्धा उभार फसला आहे नदीत  जो तो ;
काठावरील म्हणती पाण्यात गाळ नाही.

रक्तात स्फोट करतो ज्वालामुखी कधीचा;
तू मानतोस तितकी छाती मवाळ नाही.

जगतो म्हणून त्याला झाली असेल फाशी;
प्रेतावरी बघा ना काहीच आळ नाही!

दु:खात नाचणार्‍या असतील खूप वेश्या;
माझ्यातरी व्यथेच्या पायात चाळ नाही.

खाऊ कसा चवीने मी मांस माणसांचे;
माझ्या गळ्यात देवा ती ‘खास’ माळ नाही!

श्रीकृष्ण राऊत