काव्यधारा

माणसाने पहिल्या प्रथम स्वतःलापुर्ण अंशाने उध्वस्त करून घ्यावेचरस गांजा ओढावा
अफ़ीम लालपरी खावी
मुबलक कंट्री प्यावी
याला त्याला कुणालाही आयभयणीवरूनगाली द्यावी, धरून पिदवावे
मर्डर करावा, झोपलेल्यांची कत्तल करावी
पोरीबाळीम्शी सइंद्रिय चाळे करावे
म्हातारी म्हनू नये,तरनी म्हणू नये
कवळी म्हणू नये,सर्वांना पासले पाडावे
व्यासपिठावर समग्र बलात्कार घडवून आणावे
येशुच्या,पैगंबराच्या, बुद्धाच्या विष्णुच्या वंशजांना फ़ाशी द्यावे
देवले मशिदी शिल्पे म्युझियम कुस्करून टाकावे
हे सारे विश्वव्यापी गळूप्रमाणे फुगू द्यावे
अनामवेळी फुटू द्यावे ,रिचू द्यावे.

नंतर उरल्या सुरल्यांनी कुणालाही गुलाम करू नये, लुटू नये
काळा गोरा म्हणू नये
तू ब्राह्मण, तू क्षत्रिय, तू वैश्य, तू शुद्र असे हिणवू नये
अभाळाला आजोबा आणि जमिनीला आजी माणून
त्यांच्या कुशीत गुण्यागोविंद्याने राहावे
चंद्र सूर्य फिके पडतील असे सचेत कार्य करावे
एक तीळ सर्वांनी कांडून खावा
माणसावरच सुक्त रचावे
माणसाचेच गाणे गावे माणसाने.

देवळात गेलो होतो मध्ये
इथे विट्ठल काही दिसेना
रख्माय शेजरी नुस्ती वीट

मी म्हणालो
रख्माय तर रख्माय
कुणाचा तरी पायावर डोकं ठेवायचं

पायावर ठेवलेलं
डोकं काढून घेतलं
आपल्यालाच पुढं मागं लागेल म्हणून

आणि जाता जाता सहज
रख्मायला म्हणालो
विठू कुठं गेला,दिसत नाही.

रख्मा म्हणाली
कुठं गेला म्हणजे?
उभा नाही का माझ्या उजव्या अंगाला?

मी परत पाह्यलं
खात्री करून घ्यायला
आणि म्हणालो
तिथं कुणीही नाही

म्हणते नाकासमोर
बघण्यात जन्म गेला
बाजूचं मला जरा कमीच दिसतं

दगडासारही झाली
मान अगदी धरली बघ
इकडची तिकडे जर होत नाही.

कधी येतो कधी जातो
उठं जातो काय करतो
मला आही काही माहीत नाही

खांद्याला खांदा भिडवून
नेहमी बाजुला असे विठू
म्हणून मी बावळट
उभी राहिले

आषाढी कार्तिकीला
इतके लोक येतात नेहमी
मला कधीच कसं कुणी
सांगितलं नाही?

आज एकदमच मला
भेटायला धावून आलं
आट्ठावी युगांचं एकटेपण!

अरूण कोलटकर

मी दुःख भोगण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!
वा मरण सोसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी जन्मलो त्या रात्री दुःखाशी सौदा केला,
ते दुःख टाळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी कधी तोडले नाही अश्रुंचे माझे नाते
अन् केवळ हसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

जुलमांच्या वस्तीमध्ये मी कितीतरीदा हरलो
पण मागे वळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

भाऊ पंचभाई (हुंकार वादळांचे)